Staatssecretaris Bijleveld van Binnenlandse Zaken heeft aangifte gedaan tegen de verspreiders van een huis-aan-huisfolder waarin burgers wordt geadviseerd hun burgerservicenummer op hun arm kunnen laten tatoexebren. Volgens Bijleveld is de folder smakeloos en roept die associaties op met de Holocaust. De organisatie achter de folder – Het Nieuwe Rijk – hult zich in stilzwijgen.

Nu heb ik de folder niet gezien. Ook weet ik niet wat voor organisatie Het Nieuwe Rijk is (het schijnt een groep kunstenaars te zijn, maar is dat ook zo?). Maar als de folder is bedoeld om mensen te waarschuwen voor de gevaren van txe9 veel overheidscontrole, lijkt mij de actie wel zinvol en allerminst reden tot een aanklacht.

Natuurlijk, met ongelofelijke wreedheden als de Holocaust moet – uit pixebteit met alle slachtoffers en nabestaanden – bijzonder tactvol worden omgegaan. Maar het feit dat burgers voor hun nieuwe paspoort vingerafdrukken moeten afstaan is een groot gevaar voor de vrijheid van de mens.

,,Iemand die niets te verbergen heeft, hoeft zich geen zorgen te maken dat hij/zij zijn vingerafdrukken moet geven", zeggen velen. Maar dat is naar mijn idee de kop in het zand steken. Hoe meer details de overheid heeft van ieders leven, hoe groter de kans dat die details ooit in de verkeerde handen vallen of voor verkeerde doeleinden worden gebruikt. Kennis is macht. En macht smaakt naar meer.

,,Dat nooit meer!", zeggen we over de Holocaust. Maar er hoeft slechts xe9xe9n gek op te staan met ideexebn over waardigheid en minderwaardigheid van groepen mensen en we staan weer aan de rand van de afgrond.

En dan ligt de database voor ‘zuivering’ al klaar.

Het was een bizar einde aan het feestje van vanavond.

In klein gezelschap vierden wij de verjaardag van een vriend. Met z’n zessen zaten we in een bruin cafxe9 en het was gezellig. Bijna was het feestje niet doorgegaan, omdat de jarige last heeft van stressklachten. Maar vanmiddag besloot hij dat het vieren van zijn verjaardag juist voor de nodige ontspanning zou kunnen zorgen.

En alles wees erop dat het inderdaad een ontspannen avond zou worden. We keuvelden wat over ditjes en datjes, haalden herinneringen op aan mooie reizen en spraken over de diepe wensen in ons bestaan.

We zouden net opnieuw een rondje drank bestellen, toen de jarige aankondigde dat hij zich niet zo goed voelde en dus naar huis zou gaan. ,,Maar jullie mogen gerust blijven hoor", sprak hij. Er lag een blik in zijn ogen waaruit we lazen dat er meer aan de hand was dan ‘ik voel me niet zo lekker’.

En dat bleek wel. Van het ene op het andere moment beschuldigde de jarige zijn oudste en beste vriend ervan dat hij een lullige opmerking had gemaakt en hem duidelijk niet begreep. Hij had er genoeg van.

Wij keken verbaasd. Het enige wat we de beste vriend hadden horen uitspreken, was de wens dat de jarige geen stress meer zou hebben de rest van het jaar en dat hij zou kunnen genieten in 2009. Maar de jarige bleef bij zijn standpunt.

Een pijnlijke stilte volgde.

,,Ik ga naar huis, maar jullie mogen wel blijven", sprak de jarige tot slot.

,,Goed dan ga ik met je mee en haal m’n spullen even bij je op", zei de beste vriend, die eigenlijk samen met zijn lief bij de jarige zou overnachten.

Opnieuw een pijnlijke stilte. Iedereen was met stomheid geslagen. Vijf minuten geleden was het nog gezellig. En nu opeens kwam er met deze korte woordenwisseling blijkbaar een eind aan het feestje en – nog veel erger – aan een  jarenlange vriendschap! Wat moet je daar nu op zeggen?

We trokken – als overige gasten – onze jassen aan, keken nog wat onhandig, groetten elkaar en gingen ieder weer naar huis.

En nu denk ik: heb ik dit echt meegemaakt?

In mijn kast staat een frituurpan. Hij is al zeker twee jaar niet gebruikt. Mijn behoefte aan greasy snacks uit de vetbak wordt namelijk elke week bevredigd op m’n werk. Donderdag is snackdag. Al jaren.

Elke donderdagmiddag, klokslag twaalf bezorgt te plaatselijke snackbar een hele lading patat met alle mogelijke snacks die we met een aantal collega’s bestellen. En bijna elke donderdagmiddag beginnen de patatloze collega’s te klagen dat er ,,zo’n vieze snacklucht" hangt.

Vandaag was ik er alweer op voorbereid. Maar het klagen bleef uit. De snackboer had – vanwege het feit dat er alweer bijna een jaar voorbij is – naast de gebruikelijke, door ons bestelde patat namelijk een extraatje meegebracht: een enorme schaal met borrelhapjes. Omdat we zulke trouwe klanten zijn.

De hapjes vonden gretig aftrek. Vooral onder de collega’s die normaal niets bestellen en alleen maar klagen over de snacklucht.

Blijkbaar zit er voor hen toch minder een luchtje aan als het gratis is!

Ik was op zoek naar meer licht en ruimte om in te wonen. Dat vond ik, in een nieuwbouwproject ergens buiten de stad. Ik kon mijn geluk niet op. Okxe9, m’n spaarrekening werd geplunderd vanwege nieuw aan te schaffen meubels, vloeren, verf en keukenapparatuur, maar dan had ik ook wat: een echt huis!

En ook niet onbelangrijk: een milieuvriendelijk, energiezuinig, CO2-vriendelijker huis. Dat compenseerde mooi mijn veelvuldige autogebruik.

Maar hoe blij ik nu ook ben in mijn nieuwe woning; van dat zogenaamde energiezuinige/milieubewuste merk ik helemaal niets! De warmtemeter maakt overuren, en dat terwijl ik meer op m’n werk zit dan thuis, en de verwarming dus maar een paar uur per dag aan heb.

Energiezuinig…. my ass! Dat was zeker een marketingtruc. Want dit milieuvriendelijke woningbouwproject lijkt verdacht veel te gaan lijken op een goudmijntje voor de energieleverancier!

Ik ben fan van Sinterklaas. De echte wel te verstaan. Alle hulpsinterklazen vallen bij mij onmiddellijk door de mand, omdat ik het gezicht van de enige echte uit duizenden herken.

Mijn verbazing was dan ook groot toen ik las dat Sinterklaas pas Sinterklaas is sinds 1986! Een vlugge rekensom leert dat ik toen twaalf was. Dus ooit moet er een andere, enige echte voor mij hebben bestaan. Raar dat ik me dat niet meer kan herinneren!

De halve wereld is al tijden in rep en roer vanwege de kredietcrisis. Laat ik het meteen maar zeggen: ik maak me er niet druk om. Volgens mij maken mensen zichzelf iets wijs. Iedereen praat zich allerlei financixeble ellende aan en de top van de wereld komt bij elkaar om die ellende op te lossen.

Maar merkt de gewone burger er iets van?

Ja, in Amerika misschien, waar iedereen sowieso meer creditcards heeft dan hij vanuit z’n inkomen kan ondersteunen. Maar de gewone burger in Nederland?

Ik denk dat het gros van de Nederlanders geen aandelen heeft, z’n hypotheekrente nog voor jaren vast heeft staan op het lage tarief van ‘n paar jaar geleden, en sowieso niet voor tonnen aan spaargeld op een of andere malafide (buitenlandse) rekening heeft staan.

Degenen die zich er wel druk om maken, zijn volgens mij degenen die toch al meer poen hadden dan de rest. Ach, dan doet een ton meer of minder toch niet ter zake?

Volgens mij praten we onszelf en elkaar een crisis aan die er helemaal niet is. Of er helemaal niet zou hoeven zijn. Als we nou gewoon met z’n allen besluiten dat de kredietcrisis niet bestaat en iedereen gaat gewoon verder met leven zoals hij voorheen deed, dan is er toch geen probleem meer?

Ik zie ‘m in elk geval niet hoor, die crisis. Want mijn inkomen is nog steeds hetzelfde als voorheen, de prijzen in de supermarkt zijn onveranderd, ik heb het grootste deel van m’n spaargeld niet in IJsland op de bank, maar uitgegeven bij Ikea, omdat ik net ben verhuisd naar een groter huis (huur, dus hypotheekproblemen zijn er ook al niet) xe9n de benzineprijzen zijn flink gekelderd! Wat nou kredietcrisis?!

Ik heb een luxeprobleem en daar raak ik volledig van in de stress. Binnenkort krijg ik de sleutel van mijn nieuwe huis. Nu betekent dat op zichzelf al stress genoeg, want er breekt een tijd aan van klussen, behangen, verven, laminaten en – ow gruwelijk vooruitzicht – verhuizen. Maar ach, dat heb ik allemaal over voor een – voor mij alleen – groot huis met tuin en vooralsnog een fantastisch landelijk uitzicht.

Maar laat dat moment nu net samenvallen met m’n vakantie! Dat betekent dus dubbel stress! Want wie mij kent, weet dat ik last heb van inpakstress. Het moment dat ik dus moet denken aan het inpakken van verhuisdozen, moet ik xf3xf3k nog een koffer zien te vullen. En of dat nog niet erg genoeg is, blijft mijn nieuwe huis vervolgens onaangeroerd staan, omdat ik ‘n paar weken naar de andere kant van de wereld vertrek.

Ik zou willen dat we een paar maanden verder waren en al dat gedoe -het verhuizen, niet de vakantie; die beleef ik graag ondanks de koffer – achter de rug was.

En terwijl ik dat denk, schaam ik me diep. Want laten we wel wezen… ik heb gewoon last van een luxeprobleem :-S

Ze praat plat Utrechts en zit in dezelfde trein als ik. Die van Utrecht Centraal naar Amersfoort. Ze heeft iets te blond haar, een iets te glimmend trainingspak en iets te grote witte Nike Air Max – waarvan ik niet wist dat ze nog bestaan! – en ze praat vxe9xe9l te luid in haar Nokia.

‘Ja man, ik heb mot met m’n moeder. Ze zat te zeiken dat ik nu alweer weg ging, terwijl ik net thuis was. Maarja, ik ga die gast ophalen. Ben gewoon weggegaan.’

Gelukkig, het telefoongesprek duurt maar kort. Eindelijk rust. Want daarvoor zit ik hier: in de stiltecoupxe9. Nu kan ik tenminste geconcentreerd mijn boek lezen.

Helaas is de rust van korte duur. Ze besluit namelijk al haar vrienden maar eens te bellen om te vertellen dat ze ruzie met haar moeder heeft. Binnen vijf minuten weet ik – en iedereen in het treinstel – dat de gast van net haar vriend is, die geen geld heeft voor een treinkaartje. Daarom gaat zij hem maar even ophalen in Amersfoort. Maar over een half uurtje is ze wel weer terug op Utrecht Centraal, dus dan kunnen ze met z’n allen vet op stap. En moeder, ach die moet vooral niet zeiken. Als zij lekker op stap wil, dan gaat ze op stap.

Ik zucht. Dit wil ik allemaal niet weten!

Maar ik zeg niks. Ze lijkt me niet het type dat het pikt als mensen haar ongevraagd op haar asociale gedrag wijzen. En het is ‘maar tot Amersfoort’, houd ik mezelf voor. Met mij lijkt iedereen te berusten in het feit dat de rust wordt verstoord door een kansloze tiener.

Dan staat een oude, broze man op van zijn plaats. Hij loopt naar haar toe, tikt haar aan en zegt: mevouw, wilt u een beetje stiller zijn? Dit is een stiltecoupxe9!

Arme man. Hij is blijkbaar niet van deze tijd. Denkt dat hij haar zomaar kan aanspreken op hun gedrag. Ik zie die krantenkoppen ‘Tiener valt bejaarde aan’ al verschijnen, als het meisje verstoord aankijkt.

Maar blijkbaar maakt oud en gedistingeerd soms toch nog indruk op opstandige tieners. Want haar voor ik het weet fluistert ze: ‘ik moet ophangen, dit is een stiltecoupxe9′, waarna ze haar gsm inklapt.

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht en dat van coupxe9genoten. Je ziet – mij incluis – denken: goed gedaan ouwe!

Vriendin X vierde haar verjaardag. Het was gezellig, gewoon een beschaafd Nederlands verjaardagsfeestje (lees: iedereen zat lekker in het zonnetje in de tuin rustig te keuvelen over ditjes en datjes).

Vraagt manlief aan vriendin X: ,,vind je het erg als ik even iets anders ga doen? Ik houd er niet van om zo lang stil te zitten".

Vriendin X verontschuldigde zich bij haar gasten: ,,hij heeft nooit rust in zijn kont".

Waarop manlief vertrok.

Op weg naar het toilet merkte ik waar manlief was gebleven. Hij had zich verscholen achter de Playstation en deed een spelletje.

Juist ja….

zittend op de bank!

Nog xe9xe9n nachtje slapen, dan is in de horeca het rookverbod van kracht. Terwijl ik om mij heen mensen hoor klagen – verslaafden die denken dat het ongezellig wordt in de kroeg – denk ik maar xe9xe9n ding: dat hadden ze jaren eerder mogen invoeren! (getuige ook mijn anti-rook-tirade van een paar jaar geleden) Zeker in restaurants.

Het moet toch heerlijk zijn, om in een restaurant te genieten van een door vakmensen bereide maaltijd, zonder dat dat genot wordt onderbroken door rookwolken van mensen die tussen hoofdgerecht en toetje in tijd genoeg vinden voor een peuk.

En nee, ik neem geen genoegen met argumenten van rokers die zeggen: er zijn toch niet-rokersdelen in restaurants?! Want rook stopt niet met zich te verspreiden in de lucht, omdat er toevallig een bordje ‘niet roken’ bij het volgende tafeltje staat.

En wat betreft de kroeg: ach, het heeft toch z’n charme dat het daar straks weer gewoon ruikt naar bier?

Argumenten ‘dat we straks dit of dat ook wel niet meer zullen mogen’ vind ik lariekoek. Voor mijn part zuipt iedereen zich klem (als hij/zij dan maar niet in de auto stapt), of spuit zich helemaal lek (nee, in mijn huis geen waardevolle spullen waarvoor je vette shit kunt krijgen)… Daarvan krijgen we tenminste niet massaal longkanker!

Een rookverbod in de horeca? Geweldig!

Nog maar xe9xe9n nachtje slapen….